1- Αυτό που διαπιστώνω από το 1990 έως και σήμερα είναι μια συνεχής πτώση της παρεχόμενης υπηρεσίας. Και για αυτή δεν είναι υπεύθυνοι μόνο οι φοιτητές και οι καταλήψεις τους. Είναι και οι καθηγητές που έχουν ξεχάσει το ρόλο τους. Καλά είναι τα ευρωπαϊκά χρήματα και καλά κάνουν και τα κυνηγάνε, αλλά πρέπει να θυμούνται να περνάνε και από καμιά αίθουσα.

2- Το ιδιωτικό ίδρυμα που έχεις συνεργαστεί είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το validity του χαρτιού του για ένα πολύ απλό λόγο: Δεν βγάζει Γιατρούς, Μηχανικούς ή Δικηγόρους. Αδειοδοτούμενα επαγγέλματα δηλαδή.

3- Γιατί η Παιδεία είναι υποχρέωση του Κράτους. Και ειδικά η ανώτατη που καθορίζει και το επιστημονικό δυναμικό μιας χώρας. Αυτή και μόνο η απαίτηση είναι ικανός λόγος για να μην αφεθεί στα χέρια μη Δημοσίων οργανισμών, ιδιωτών και λοιπών επιχειρηματιών.

1) Τα πανεπιστήμια μας, όπως τα βλέπω έξω από το χορό, είναι ρημάδια. Δεν ξέρω τι ποιότητα εκπαίδευσης παρέχουν, αλλά ξέρω ότι την παρέχουν “αραιά” (βλέπε άπειρες χαμένες εξεταστικές). Οι χώροι είναι ρημαγμένοι, τα εργαστήρια ανύπαρκτα, και γενικά (από ότι φαίνεται) η ποιότητα είναι χάλια

2) Έχω συνεργαστεί με “ιδιωτικό” πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, και μπορώ να πω ότι έκανε πολύ καλή δουλειά. Έφερε κορυφαίους καθηγητές να διδάξουν, οι χώροι ήταν προσεγμένοι, και τα εργαστήρια στην τελειότητα. Το χαρτί φυσικά που έπαιρνε ο κόσμος από το συγκεκριμένο μαγαζί δεν αναγνωρίζετε από το ελληνικό δημόσιο, αλλά who cares?

3) Αδυνατώ να καταλάβω γιατί επιτρέπουμε ιδιωτική εκπαίδευση στις υποχρεωτικές βαθμίδες εκπαίδευσης (δημοτικό, γυμνάσιο , λύκειο) και την απαγορεύουμε στην προαιρετική εκπαίδευση (πανεπιστήμιο)

Είπες: «Είναι *πολύ* κακό να του δώσουμε και μια ακόμα επιλογή; Να σπουδάσει σε ένα ελληνικό ιδιωτικό αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο;»

Εδώ κάνεις ένα «λάθος» αν μπορώ να το πω έτσι. Το πρόβλημα δεν είναι οι επιλογές του υποψήφιου φοιτητή. Είναι το λάθος σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια.
Δες τι γίνεται στη Δανία (για Σουηδία πιστεύω τα γνωρίζεις).

George, το κόστος διαβίωσης στην περιφέρεια (για Αθηναίο) σε σύγκριση με το εξωτερικό, δεν είναι το ίδιο, ούτε το χρηματικό, ούτε το ψυχολογικό. Κατά τα άλλα συμφωνώ απολύτως με το ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος του πανεπιστημίου καθώς και με το τελευταίο σχόλιό σου περί μη πετυχημένης οργάνωσης των Ελληνικών πανεπιστημίων (από όσο μπορώ να ξέρω).

Ας μου επιτρέψεις και το εκ πρώτης όψης σκληρό σχόλιο, πως μερικοί άνθρωποι ανεξάρτητα από το εάν θέλουν να σπουδάσουν ένα αντικείμενο, δεν κάνουν για αυτό. Και αυτό μπορεί να φανεί και στο εισαγωγικό σύστημα, αλλά ακόμα και μέσα στην ίδια τη σχολή. Έχω δει και τα δύο να συμβαίνουν. Όπως και ανθρώπους που “έχουν” το αντικείμενο και το εισαγωγικό σύστημα τους απέρριψε. Δεν συζητάμε εάν ένα εισαγωγικό σύστημα είναι δίκαιο ή όχι.

Η αγορά δεν εξετάζει τα πτυχία για τα επαγγέλματα που δεν αδειοδοτούνται. Π.χ. προγραμματιστές. Αυτό δεν είναι το ίδιο πράγμα με ένα γιατρό, ένα μηχανικό ή ένα δικηγόρο.

Το γιατί σε κάποιες χώρες το σύστημα με τα μη κρατικά Πανεπιστήμια λειτουργεί, έχει να κάνει και με τις συνθήκες μέσα στις οποίες ιδρύθηκαν τα συγκεκριμένα ιδρύματα και με την ηλικία των ίδιων των χωρών (η Ελλάδα πριν το 1990 ήταν ένα πολύ νέο κράτος για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα). Το ότι δεν κατάφερε το Κράτος να οργανώσει καλύτερα πανεπιστήμια, δεν σημαίνει πως πρέπει να τα παραχωρήσει στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Σημαίνει πως πρέπει να κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Η υγεία και η παιδεία είναι υποχρεώσεις του Κράτους, όχι των υπολοίπων.

Καταρχήν για μένα το να ανοίξουν ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν σημαίνει και απευθείας υποβάθμιση των κρατικών. Ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς δεν έχουμε ? δημοτικά ? γυμνάσια ? λύκεια ? Υποβαθμίζουν τα δημόσια ? προφανώς όχι.

Το διαφορετικό που υπάρχει με τα πανεπιστήμια σε σχέση με τις υπόλοιπες βαθμίδες είναι ότι ένα πτυχίο από αυτά υποτίθεται σου εξασφαλίζει εργασιακά δικαιώματα. Άρα στην ουσία το θέμα είναι όχι αν θα υποβαθμιστεί η ποιότητα των κρατικών πανεπιστημίων αλλά αν θα υποβιβαστούν τα πτυχία που αυτά δίνουν. Ή για να το πάμε ένα βήμα παρακάτω, αν αυτός που θα τελειώνει το δημόσιο και αυτός που θα τελειώνει το ιδιωτικό θα έχουν τα ίδια εργασιακά δικαιώματα.

Αυτοί που δεν θέλουν με τίποτα τα ιδιωτικά ισχυρίζονται πως θα πηγαίνει κάποιος στο ιδιωτικό και θα πληρώνει και θα παίρνει ένα πτυχίο. Μπράβο του…και μετά? Ποια εταιρία θα τον πάρει αυτόν τον άνθρωπο για δουλειά ? Καμία. Που είναι όμως το θέμα…αν έχεις σκοπό της ζωής σου να γίνεις δημόσιος υπάλληλος με το πτυχίο του πανεπιστημίου σου, και έχεις φάει όλη την πίκρα του δημόσιου πανεπιστημίου και στον ΑΣΕΠ σου έρθει και ο άλλος με το πτυχίο του ιδιωτικού που το “πλήρωσε”, τότε ο νόμος θα σας βλέπει ίσους. Άρα και ο ένας και ο άλλος θα μπορούν να γίνουν επιτυχημένοι δημόσιοι υπάλληλοι χωρίς να ξέρουν την τύφλα τους. Μετατίθεται όμως έτσι το πρόβλημα όχι στην ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, αλλά στο με ποια κριτήρια γίνεται κάποιος δημόσιος υπάλληλος και πως μετριέται η αποδοτικότητά του κτλ, κτλ…

Ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο ΔΕΝ το συμφέρει να “πουλάει” πτυχία. Γιατί αν δεν μπορεί ο κόσμος με τα πτυχία αυτά να πιάνει δουλειά σε εταιρίες τότε μετά από Ν (για μένα Ν<10) χρόνια το πανεπιστήμιο αυτό θα κλείσει γιατί ο κόσμος δεν θα πηγαίνει πια. Γιατί να προτιμήσεις κάποιο κακό ιδιωτικό πανεπιστήμιο που το πτυχίο του δεν σου “εξασφαλίζει” σωστές γνώσεις και κατ’ επέκταση δουλειά ? Ένα από τα πράγματα που οφείλει να κάνει ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι να προσέχει για “αρπαχτές”. Να θέσει πολύ αυστηρά κριτήρια ίδρυσης ενός τέτοιου ιδρύματος ώστε να αποφύγουμε τα δυσάρεστα. Στην Ελλάδα ζούμε…το έχουμε ξαναδεί το σκηνικό.

Αυτά προς το παρόν και από μένα

Για μένα ιδωτικό και μη κρατικό πανεπιστήμιο είναι συνώνυμο. Σημαίνει απλά ένα πανεπιστήμιο στο οποίο πληρώνω δίδακτρα. Δέν έχω άποψη για το πως θα πρέπει να λειτουργούν ακριβώς, αλλά τα διαχωρίζω με το γεγονός ότι στα δημόσια / κρατικά δεν πληρώνεις δίδακτρα

Επίσης είμαι πολύ θετικός με την σύνδεση με την αγορά εργασίας. Καλό πράγμα η μόρφωση, αλλά όλοι δεν θέλουμε μετά από 3-4-5 χρόνια σπουδών να μπορέσουμε να βρούμε μια “καλή” δουλειά;

Επίλογος:
1) Ο κόσμος ήδη σπουδάζει σε “τύπου” ιδιωτικά πανεπιστήμια (βλέπε κάθε μορφής κολλέγια) και η αγορά (εκτός του Δημοσίου) αναγνωρίζει τα πτυχία τους
2) Σε όλη την Ευρώπη το concept του ιδιωτικού πανεπιστημίου δουλεύει, γιατί όχι και εδώ;

Χωρίς να θέλω να φανώ αρνητικός προς καμία σχολή, ποιο πιστεύεις ότι είναι το ποσοστό τον φοιτητών στην φυτοκομική που ήθελε να σπουδάσει εκεί;

Υποθέτω ότι όλοι ξέρουμε κόσμο που έδωσε 2 και 3 φορές πανελλήνιες για να μπεί στην σχολή της επιλογής του. Όλοι ξέρουμε κόσμο που είναι σε σχολή που δεν του αρέσει, απλά για να έχει περάσει κάπου.

Οι επιλογές λοιπόν ενός τέτοιου ατόμου αυτή την στιγμή είναι:
1) Να “χάνει” χρόνια, μέχρι να μπεί στην σχολή που θέλει
2) Να σπουδάσει στο εξωτερικό
3) Να σπουδάσει στην Ελλάδα σε κάποιο “Εργαστήριο ελευθέρων σπουδών” (και να μην αναγνωριστεί πότε το πτυχίο του)

Είναι *πολύ* κακό να του δώσουμε και μια ακόμα επιλογή; Να σπουδάσει σε ένα ελληνικό ιδιωτικό αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο;