Ιδιωτικά πανεπιστήμια
Δεν είχα την τύχη ή την ατυχία να σπουδάσω Ελλάδα, οπότε και αγνοώ την κατάσταση στα Ελληνικά πανεπιστήμια. Επειδή όμως τον τελευταίο καιρό γίνετε πολύς λόγος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια προσπαθώ να καταλάβω γιατί αυτό είναι τόσο κακό. Προσωπικά πιστεύω ότι τα ιδωτικά εκαπιδευτικά ιδρύματα δεν είναι κάτι τόσο κακό. Εξηγώ:
- Αντί ο κακόμοιρος φοιτητής να αναγκαστεί να πάει να σπουδάσει στο εξωτερικό, μπορεί να το κάνει στην χώρα του. Θα πληρώσει δίδακτρα μεν, θα γλυτώσει κόστος διαβίωσης δε
- Αν και έχουμε αρκετές σχολές /τμήματα , υπάρχουν ειδικότητες οι οποίες δεν καλυπτωνται αυτή την στιγμή. Αν ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο σου προσφέρει ακριβώς αυτό που θέλεις να σπουδάσεις, είναι κακό;
Περιμένω λοιπόν από τους φίλους που διαβάζουν το μπλογκ (και έχουν υπάρξει ή είναι φοιτητές) να μου δώσουν να καταλάβω τι είναι τόσο καταστροφικό στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων…
22 Μαΐου, 2008 στο 23:29
Είναι άλλο πράγμα το μη κρατικό πανεπιστήμιο και άλλο το ιδιωτικό. Το δε ζήτημα του κόστους διαβίωσης είναι μη υπαρκτό. Ο φοιτητής που σπουδάζει μακριά από το σπίτι του, κοστίζει περίπου το ίδιο στον οικογενειακό προϋπολογισμό, είτε είναι στην Ελλάδα, είτε όχι. Άρα τελικά το κόστος δεν είναι μέσα στο πρόβλημα.
Το ίδιο ισχύει και για τις ειδικότητες. Δεν είμαι πεισμένος πως ο Αγγλικός τρόπος παραγωγής στελεχών για τη βιομηχανία είναι αυτό που χρειάζεται κανείς. Αυτό σημαίνει πως με μια διαφορά 4-5 χρόνων θα παράγονται στελέχη που έχει ανάγκη “η αγορά” και τμήματα θα ανοίγουν και θα κλείνουν μέσα σε 15 χρόνια. Δεν στελεχώνεται έτσι ένα Πανεπιστήμιο και ούτε είναι δυνατόν για αυτό το διάστημα να στελεχώνονται με συμβασιούχους του Π.Δ. 407.
Ούτε είναι απαραίτητο οι ειδικότητες που χρειάζεται η βιομηχανία να είναι πανεπιστημιακές. Δεν είναι αυτός ο ρόλος του Πανεπιστημίου ούτε in the short run, ούτε in the long run. Π.χ. το ερώτημα είναι τι θέλουμε να παράγουμε: Πληροφορικούς, ή Java programmers; Και εάν η νέα μόδα είναι η Ruby, άντε να βγάζουμε ρουμπίστες. Άνθρώπους που να καταλαβαίνουν όμως τι ζητάει ένα πρόβλημα, πως μοντελοποιείται και πως λύνεται βγάζουμε; Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο στην πραγματικότητα. Να μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα. Το να μάθεις τη hot γλώσσα της εποχής, είναι μια επένδυση ατομική.
Εάν λοιπόν υπήρχε τρόπος να μπορεί να εξασφαλιστεί πως τα μη κρατικά Πανεπιστήμια θα ήταν αν όχι καλύτερα, ανταγωνιστικά με τα σημερινά (φαντάσου χαμηλά στάνταρ) δημόσια, τότε δεν θα υπήρχε διαμάχη. Επειδή όμως η επιζητούμενη σύνδεση με την παραγωγή, όπως τη ζητάνε οι εργοδότες, παράγει εργάτες πλήρως αντικαταστήσιμους και όχι επιστήμονες που να έχουν πρακτική γνώση του αντικειμένου, για αυτό υπάρχει και η σύγκρουση.
Και φυσικά η τούμπα σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα επηρεάσει την πρώτη γενιά, αλλά τα παιδιά της (γιατί μάντεψε ποιος θα την εκπαιδεύσει).
23 Μαΐου, 2008 στο 09:36
Γνώμη μου είναι ότι ο ντόρος γίνεται (δικαιολογημένα ως ένα βαθμό) διότι με την δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, θα υποβαθμιστούν αυτόματα τα δημόσια. Και φυσικά αρκετά τμήματα θα οδηγηθουν προς κατάργηση διότι κάποιος θα προτιμήσει το τμήμα νομικής/ιατρικής του τάδε ιδιωτικού από το τμήμα ιχθυολογίας/φυτοκομικής του τάδε δημοσίου. -my 2c
23 Μαΐου, 2008 στο 12:00
Στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να δημιουργηθεί πανεπιστημιακή σχολή που απαιτεί εργαστηριακές υποδομές και να μην είναι επιχορηγούμενη από το κράτος. Οι “φτηνές” σχολές, και ουσιαστικά αυτές που θα ελκύσουν την ιδιωτική πρωτοβουλία, είναι Οικονομικές Σπουδές, Ψυχολογία και Πληροφορική (προφανώς είναι και Φιλοσοφία, Μαθηματικά και Θεωρητική Φυσική, αλλά κανείς δε θα ανοίξει μια τέτοια).
23 Μαΐου, 2008 στο 12:26
@ HSOC
Χωρίς να θέλω να φανώ αρνητικός προς καμία σχολή, ποιο πιστεύεις ότι είναι το ποσοστό τον φοιτητών στην φυτοκομική που ήθελε να σπουδάσει εκεί;
Υποθέτω ότι όλοι ξέρουμε κόσμο που έδωσε 2 και 3 φορές πανελλήνιες για να μπεί στην σχολή της επιλογής του. Όλοι ξέρουμε κόσμο που είναι σε σχολή που δεν του αρέσει, απλά για να έχει περάσει κάπου.
Οι επιλογές λοιπόν ενός τέτοιου ατόμου αυτή την στιγμή είναι:
1) Να “χάνει” χρόνια, μέχρι να μπεί στην σχολή που θέλει
2) Να σπουδάσει στο εξωτερικό
3) Να σπουδάσει στην Ελλάδα σε κάποιο “Εργαστήριο ελευθέρων σπουδών” (και να μην αναγνωριστεί πότε το πτυχίο του)
Είναι *πολύ* κακό να του δώσουμε και μια ακόμα επιλογή; Να σπουδάσει σε ένα ελληνικό ιδιωτικό αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο;
23 Μαΐου, 2008 στο 12:40
@ adamo
Για μένα ιδωτικό και μη κρατικό πανεπιστήμιο είναι συνώνυμο. Σημαίνει απλά ένα πανεπιστήμιο στο οποίο πληρώνω δίδακτρα. Δέν έχω άποψη για το πως θα πρέπει να λειτουργούν ακριβώς, αλλά τα διαχωρίζω με το γεγονός ότι στα δημόσια / κρατικά δεν πληρώνεις δίδακτρα
Επίσης είμαι πολύ θετικός με την σύνδεση με την αγορά εργασίας. Καλό πράγμα η μόρφωση, αλλά όλοι δεν θέλουμε μετά από 3-4-5 χρόνια σπουδών να μπορέσουμε να βρούμε μια “καλή” δουλειά;
Επίλογος:
1) Ο κόσμος ήδη σπουδάζει σε “τύπου” ιδιωτικά πανεπιστήμια (βλέπε κάθε μορφής κολλέγια) και η αγορά (εκτός του Δημοσίου) αναγνωρίζει τα πτυχία τους
2) Σε όλη την Ευρώπη το concept του ιδιωτικού πανεπιστημίου δουλεύει, γιατί όχι και εδώ;
23 Μαΐου, 2008 στο 22:17
Το θέμα παραείναι σύνθετο…αλλά θα πω και εγώ την γνώμη μου ή έστω θα κάνω ένα πολύ μικρό σχόλιο σε ένα μόνο κομμάτι που αφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα..
Για την ιστορία, τα τελευταία 8 χρόνια σπουδάζω σε ενα δημόσιο πανεπιστήμιο στην Ελλάδα.
Καταρχήν για μένα το να ανοίξουν ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν σημαίνει και απευθείας υποβάθμιση των κρατικών. Ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς δεν έχουμε ? δημοτικά ? γυμνάσια ? λύκεια ? Υποβαθμίζουν τα δημόσια ? προφανώς όχι.
Το διαφορετικό που υπάρχει με τα πανεπιστήμια σε σχέση με τις υπόλοιπες βαθμίδες είναι ότι ένα πτυχίο από αυτά υποτίθεται σου εξασφαλίζει εργασιακά δικαιώματα. Άρα στην ουσία το θέμα είναι όχι αν θα υποβαθμιστεί η ποιότητα των κρατικών πανεπιστημίων αλλά αν θα υποβιβαστούν τα πτυχία που αυτά δίνουν. Ή για να το πάμε ένα βήμα παρακάτω, αν αυτός που θα τελειώνει το δημόσιο και αυτός που θα τελειώνει το ιδιωτικό θα έχουν τα ίδια εργασιακά δικαιώματα.
Αυτοί που δεν θέλουν με τίποτα τα ιδιωτικά ισχυρίζονται πως θα πηγαίνει κάποιος στο ιδιωτικό και θα πληρώνει και θα παίρνει ένα πτυχίο. Μπράβο του…και μετά? Ποια εταιρία θα τον πάρει αυτόν τον άνθρωπο για δουλειά ? Καμία. Που είναι όμως το θέμα…αν έχεις σκοπό της ζωής σου να γίνεις δημόσιος υπάλληλος με το πτυχίο του πανεπιστημίου σου, και έχεις φάει όλη την πίκρα του δημόσιου πανεπιστημίου και στον ΑΣΕΠ σου έρθει και ο άλλος με το πτυχίο του ιδιωτικού που το “πλήρωσε”, τότε ο νόμος θα σας βλέπει ίσους. Άρα και ο ένας και ο άλλος θα μπορούν να γίνουν επιτυχημένοι δημόσιοι υπάλληλοι χωρίς να ξέρουν την τύφλα τους. Μετατίθεται όμως έτσι το πρόβλημα όχι στην ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, αλλά στο με ποια κριτήρια γίνεται κάποιος δημόσιος υπάλληλος και πως μετριέται η αποδοτικότητά του κτλ, κτλ…
Ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο ΔΕΝ το συμφέρει να “πουλάει” πτυχία. Γιατί αν δεν μπορεί ο κόσμος με τα πτυχία αυτά να πιάνει δουλειά σε εταιρίες τότε μετά από Ν (για μένα Ν<10) χρόνια το πανεπιστήμιο αυτό θα κλείσει γιατί ο κόσμος δεν θα πηγαίνει πια. Γιατί να προτιμήσεις κάποιο κακό ιδιωτικό πανεπιστήμιο που το πτυχίο του δεν σου “εξασφαλίζει” σωστές γνώσεις και κατ’ επέκταση δουλειά ? Ένα από τα πράγματα που οφείλει να κάνει ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι να προσέχει για “αρπαχτές”. Να θέσει πολύ αυστηρά κριτήρια ίδρυσης ενός τέτοιου ιδρύματος ώστε να αποφύγουμε τα δυσάρεστα. Στην Ελλάδα ζούμε…το έχουμε ξαναδεί το σκηνικό.
Αυτά προς το παρόν και από μένα
24 Μαΐου, 2008 στο 00:16
Δημήτρη, το μη κρατικό, μη κερδοσκοπικό και το ιδιωτικό είναι ξεχωριστές έννοιες. Προσπάθησε να αποφύγεις το oversimplification γιατί αυτές οι τρεις έννοιες κρύβουν τρεις κατηγορίες από business models, που έχουν σαν άμεσε συνέπεια το πως θα παράγεται το προϊόν (πτυχίο). Όσο για τα δίδακτρα, σκέψου πως στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι ήδη πληρωμένα με τους φόρους όλων μας. Το ότι εμείς δεν τα “ακουμπάμε” δεν σημαίνει πως κάποιος δεν τα καταβάλλει στο Πανεπιστήμιο.
Ας μου επιτρέψεις και το εκ πρώτης όψης σκληρό σχόλιο, πως μερικοί άνθρωποι ανεξάρτητα από το εάν θέλουν να σπουδάσουν ένα αντικείμενο, δεν κάνουν για αυτό. Και αυτό μπορεί να φανεί και στο εισαγωγικό σύστημα, αλλά ακόμα και μέσα στην ίδια τη σχολή. Έχω δει και τα δύο να συμβαίνουν. Όπως και ανθρώπους που “έχουν” το αντικείμενο και το εισαγωγικό σύστημα τους απέρριψε. Δεν συζητάμε εάν ένα εισαγωγικό σύστημα είναι δίκαιο ή όχι.
Η αγορά δεν εξετάζει τα πτυχία για τα επαγγέλματα που δεν αδειοδοτούνται. Π.χ. προγραμματιστές. Αυτό δεν είναι το ίδιο πράγμα με ένα γιατρό, ένα μηχανικό ή ένα δικηγόρο.
Το γιατί σε κάποιες χώρες το σύστημα με τα μη κρατικά Πανεπιστήμια λειτουργεί, έχει να κάνει και με τις συνθήκες μέσα στις οποίες ιδρύθηκαν τα συγκεκριμένα ιδρύματα και με την ηλικία των ίδιων των χωρών (η Ελλάδα πριν το 1990 ήταν ένα πολύ νέο κράτος για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα). Το ότι δεν κατάφερε το Κράτος να οργανώσει καλύτερα πανεπιστήμια, δεν σημαίνει πως πρέπει να τα παραχωρήσει στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Σημαίνει πως πρέπει να κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Η υγεία και η παιδεία είναι υποχρεώσεις του Κράτους, όχι των υπολοίπων.
28 Μαΐου, 2008 στο 12:34
Δημήτρη το θέμα είναι πολύ απλό. Η «βιομηχανία σπουδών» συνδέεται άμεσα με την «εργασιακή βιομηχανία».
Με λίγα λόγια, οι απόφοιτοι των ιδιωτικών πανεπιστημίων, θα προτιμούνται έναντι των κρατικών. Διότι είμαστε στην Ελλάδα.
Έτσι οι μη έχοντες τη δυνατότητα να χρηματοδοτούνται για να σπουδάσουν, θα έχουν λιγότερες ευκαιρίες στην αγορά εργασίας.
Είπες: «Είναι *πολύ* κακό να του δώσουμε και μια ακόμα επιλογή; Να σπουδάσει σε ένα ελληνικό ιδιωτικό αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο;»
Εδώ κάνεις ένα «λάθος» αν μπορώ να το πω έτσι. Το πρόβλημα δεν είναι οι επιλογές του υποψήφιου φοιτητή. Είναι το λάθος σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια.
Δες τι γίνεται στη Δανία (για Σουηδία πιστεύω τα γνωρίζεις).
George, το κόστος διαβίωσης στην περιφέρεια (για Αθηναίο) σε σύγκριση με το εξωτερικό, δεν είναι το ίδιο, ούτε το χρηματικό, ούτε το ψυχολογικό. Κατά τα άλλα συμφωνώ απολύτως με το ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος του πανεπιστημίου καθώς και με το τελευταίο σχόλιό σου περί μη πετυχημένης οργάνωσης των Ελληνικών πανεπιστημίων (από όσο μπορώ να ξέρω).
28 Μαΐου, 2008 στο 13:00
Θα ξαναπώ τα κύρια επιχειρήματα μου , αυτή την φορά μιλώντας εντελώς χύμα:
1) Τα πανεπιστήμια μας, όπως τα βλέπω έξω από το χορό, είναι ρημάδια. Δεν ξέρω τι ποιότητα εκπαίδευσης παρέχουν, αλλά ξέρω ότι την παρέχουν “αραιά” (βλέπε άπειρες χαμένες εξεταστικές). Οι χώροι είναι ρημαγμένοι, τα εργαστήρια ανύπαρκτα, και γενικά (από ότι φαίνεται) η ποιότητα είναι χάλια
2) Έχω συνεργαστεί με “ιδιωτικό” πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, και μπορώ να πω ότι έκανε πολύ καλή δουλειά. Έφερε κορυφαίους καθηγητές να διδάξουν, οι χώροι ήταν προσεγμένοι, και τα εργαστήρια στην τελειότητα. Το χαρτί φυσικά που έπαιρνε ο κόσμος από το συγκεκριμένο μαγαζί δεν αναγνωρίζετε από το ελληνικό δημόσιο, αλλά who cares?
3) Αδυνατώ να καταλάβω γιατί επιτρέπουμε ιδιωτική εκπαίδευση στις υποχρεωτικές βαθμίδες εκπαίδευσης (δημοτικό, γυμνάσιο , λύκειο) και την απαγορεύουμε στην προαιρετική εκπαίδευση (πανεπιστήμιο)
28 Μαΐου, 2008 στο 14:15
3) Όταν υπουργός (ή υφυπουργός – δε θυμάμαι) παιδείας, έχει φροντιστήριο on the side, τότε τι άλλο μένει να πει κανείς.
28 Μαΐου, 2008 στο 22:00
Θα σου απαντήσω (ξανά) στα κύρια επιχειρήματά σου:
1- Αυτό που διαπιστώνω από το 1990 έως και σήμερα είναι μια συνεχής πτώση της παρεχόμενης υπηρεσίας. Και για αυτή δεν είναι υπεύθυνοι μόνο οι φοιτητές και οι καταλήψεις τους. Είναι και οι καθηγητές που έχουν ξεχάσει το ρόλο τους. Καλά είναι τα ευρωπαϊκά χρήματα και καλά κάνουν και τα κυνηγάνε, αλλά πρέπει να θυμούνται να περνάνε και από καμιά αίθουσα.
2- Το ιδιωτικό ίδρυμα που έχεις συνεργαστεί είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το validity του χαρτιού του για ένα πολύ απλό λόγο: Δεν βγάζει Γιατρούς, Μηχανικούς ή Δικηγόρους. Αδειοδοτούμενα επαγγέλματα δηλαδή.
3- Γιατί η Παιδεία είναι υποχρέωση του Κράτους. Και ειδικά η ανώτατη που καθορίζει και το επιστημονικό δυναμικό μιας χώρας. Αυτή και μόνο η απαίτηση είναι ικανός λόγος για να μην αφεθεί στα χέρια μη Δημοσίων οργανισμών, ιδιωτών και λοιπών επιχειρηματιών.